Przez ponad pół wieku Śląsk Wrocław godnie reprezentował Wrocław, Dolny Śląsk i Polskę, zdobywając 17 tytułów mistrzów kraju i z sukcesami grając w europejskich pucharach. Oto chlubna historia najlepszego klubu w dziejach polskiej koszykówki.

rok 1948

Przy Wojskowym Klubie Sportowym Śląsk Wrocław powstaje sekcja koszykówki, którą nazwano Podchorążakiem. Przez pierwsze osiem lat zespół gra w niższych ligach.

rok 1956

Sekcja koszykarska odnosi pierwszy sukces – awansuje do pierwszej ligi, w której gra nieprzerwanie aż do początku sezonu 2008/09.

lata 1960-1969

Lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku to okres największych sukcesów polskiej koszykówki – siódme miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku, wicemistrzostwa Europy w 1963 i 1967 roku, dwukrotne szóste miejsce na olimpiadach w 1964 i 1968 roku. Sukcesy zaczyna odnosić także Śląsk Wrocław, którego zawodnicy zaczynają odgrywać czołowe role w reprezentacji Polski. W 1965 roku wrocławianie zdobywają pierwsze mistrzostwo Polski. W składzie ma taką gwiazdę jak Mieczysław Łopatka, król strzelców mistrzostw świata w koszykówce w 1967 roku w Montevideo, na których polska reprezentacja zajmuje 5. miejsce.

lata 1970-1979

Śląsk rozpoczyna dekadę kolejnym mistrzostwem Polski, jednak przez kolejne lata musi zadowalać się zdobywaniem srebrnych i brązowych medali. Na osłodę pozostają dwa Puchary Polski (sezony 1971/72 i 1972/73). W tym czasie do najważniejszych zawodników drużyny należą bracia Chudeuszowie, bracia Kalinowscy czy Jerzy Hnida (ojciec późniejszego koszykarza i masażysty Śląska – Artura). W drugiej połowie lat 70. zaczyna się era sukcesów Śląska, związana między innymi z pojawieniem się w składzie Ryszarda Prostaka oraz Dariusza Zeliga. W sezonie 1976/77 Śląsk po raz pierwszy zdobywa dublet: mistrzostwo ligi oraz Puchar Polski.

lata 1980-1990

Ile dla drużyny znaczył Dariusz Zelig okazuje się w sezonie 1980/81, kiedy ten koszykarz wyjeżdża grać w Niemczech i Belgii. Przez kolejne pięć sezonów Śląskowi udaje się wywalczyć jedynie trzy brązowe medale. W sezonie 1986/7 wraca Zelig i mistrzowski tytuł znowu wędruje do Wrocławia. Rok później w barwach ekipy z Wrocławia po raz pierwszy pojawia się Maciej Zieliński.

sezon 1991/1992

W Śląsku pojawia się Keith Williams, znakomity amerykański rozgrywający, który prowadzi drużynę do kolejnych sukcesów. Zespół po raz pierwszy występuje w Eurolidze, mierząc się między innymi z Arisem Saloniki, w którego składzie grał legendarny Nikos Galis.

sezon 1992/1993

Sponsorem drużyny zostaje firma PCS, należąca do Zenona Michalaka. Maciej Zieliński wyjeżdża do USA, by grać na uniwersytecie Providence. W finale ligi Śląsk po raz pierwszy z pięciu trafia na Nobiles Włocławek i zdobywa mistrzostwo. Decydujący o zdobyciu tytułu mecz to jednocześnie pożegnanie legendy klubu Dariusza Zeliga.

sezon 1993/1994

W finale ligi Śląsk znowu trafia na Nobiles, który wygrywa pierwszy mecz we Wrocławiu. Potem jednak trzy razy triumfuje Śląsk i tytuł zostaje na Dolnym Śląsku. W jednym z meczów Keith Williams, grając z kontuzjowaną nogą, zdobywa 40 punktów.

sezon 1994/1995

Zenon Michalak wycofuje się ze sponsorowania klubu, zastępuje go Grzegorz Schetyna. Następcą Mieczysława Łopatki na stanowisku trenera zostaje Arkadiusz Koniecki, Keith Williams odchodzi do Mazowszanki Pruszków, a w składzie Śląska pojawia się Dominik Tomczyk. W lutym 1995 roku pięciu zawodników odmawia gry, żądając zwolnienia trenera Konieckiego. Następnego dnia w meczu z Polonią Przemyśl na parkiecie w barwach Śląska grają juniorzy, wysoko przegrywając to spotkanie. Prezes Schetyna nie ulega naciskom i zbuntowani gracze muszą pożegnać się z klubem. Osłabiony Śląsk już w ćwierćfinale ulega Nobilesowi Włocławek.

sezon 1995/1996

Do zespołu po studiach w USA wraca Maciej Zieliński i zostając trzecim strzelcem sezonu ligi prowadzi Śląsk do kolejnego tytułu mistrzowskiego. W półfinale drużyna z Wrocławia eliminuje Nobiles Włocławek, a w finale zwycięża Browary Tyskie Bobry Bytom.

sezon 1996/1997

W półfinale Śląsk trafia na Komfort Forbo Stargard Szczeciński, w którego składzie grają dwie gwiazdy wrocławskiej drużyny: była, czyli Keith Williams, oraz przyszła, czyli Joe McNaull. Amerykanie wraz z kolegami eliminują Śląsk, który tego sezonu w polskiej lidze nie może zaliczyć do udanych. Na szczeście pozostają sukcesy w Europie. Wrocławianie docierają aż do ćwierćfinału Pucharu Saporty, w którym muszą uznać wyższość słynnego Realu Madryt, późniejszego triumfatora rozgrywek.

sezon 1997/1998

Trenerem Śląska zostaje Słoweniec Andrej Urlep, w składzie pojawiają się Adam Wójcik, Raymonds Miglinieks i Joe McNaull. W finale ligi Śląsk spotyka się z PEKAES Pruszków i do zdobycia tytułu mistrzowskiego po raz pierwszy w historii ligi potrzebne jest 7 meczów. Śląsk wygrywa na wyjeździe ostatni mecz i mistrzostwo wędruje do Wrocławia. Śląsk po raz kolejny dociera do ćwierćfinału Pucharu Saporty, gdzie trafia na legendarny Panathinaikos Ateny, którego największą gwiazdą jest Dino Radja, grający w poprzednich latach w NBA w zespole Boston Celtics. Mimo remisu 61:61 w Hali Ludowej wrocławska drużyna odpada z rozgrywek.

sezon 1998/1999

W półfinale Ślask trafia na Hoop Pekaes Pruszków. Przegrywa już 2:0, by wygrać trzy kolejne mecze z rzędu i awansować do finału. Tam po siedmiu meczach pokonuje Anwil Włocławek i zdobywa czternasty w swojej historii tytuł mistrzowski. W 1/8 Pucharu Saporty Śląsk musi uznać wyższość słoweńskiej Pivovarny Lasko i odpada z dalszej rywalizacji.

sezon 1999/2000

Zmiana na stanowisku trenera - Andreja Urlepa zastępuje Muli Katzurin. Do Anwilu odchodzi Raymonds Miglinieks, a we Wrocławiu pojawia się Charles O'Bannon. Śląsk kończy sezon zasadniczy na pierwszym miejscu. Zdobywa kolejny tytuł mistrzowski po serii playoff, w której przegrywa tylko jeden mecz - w finale z Anwilem Włocławek. W rozgrywkach Pucharu Saporty Śląsk dociera do ćwierćfinału, w którym musi uznać wyższość chorwackiego klubu KK Zadar, w składzie którego grał słynny Dino Radja.

sezon 2000/2001

Trenerem Śląska ponownie zostaje Andrej Urlep, do klubu wraca Dominik Tomczyk. W rundzie zasadniczej Śląsk dokonuje rzeczy bez precedensu: wygrywa wszystkie 28 spotkań, stając się pierwszym i jedynym klubem w historii polskiej pierwszej ligi koszykówki, który dokonał takiego wyczynu. W tym sezonie Śląsk przegrywa tylko jedno spotkanie - trzeci mecz serii finałowej z Anwilem Włocławek. Tytuł mistrzowski po raz szesnasty wędruje do Wrocławia. Śląsk po raz pierwszy gra w najwyższej klasie europejskich pucharów - Suprolidze, która w następnych latach przekształci się w Euroligę.

sezon 2001/2002

Wielkie zamieszanie z trenerami. Szkoleniowcem Śląska ma zostać Chorwat Jasmin Repesa, jednak mimo podpisanego kontraktu rezygnuje z pracy. W tej sytuacji trenerem zostaje Włoch Pierro Bucchi, który prowadzi Śląsk do euroligowego zwycięstwa ze słynnym Maccabi Tel Awiw. Traci jednak pracę po ligowej porażce, a we Wrocławiu pojawia się Jasmin Repesa. Po kilku meczach niespodziewanie wyjeżdża, a klub przejmuje Jacek Winnicki. Ostatecznie zostaje asystentem Andreja Urlepa, który powraca, by znów trenować Śląsk. Niekwestionowaną gwiazdą drużyny jest w tym sezonie środkowy Michael Wright, który prowadzi Śląsk Wrocław do kolejnego tytułu mistrzowskiego i zostaje MVP ligi.

Źródła:

Wikipedia, Gazeta Wyborcza, materiały własne